Section 5

Moje ' przesłuchanie' do zespołu moich braci, przeszło pomyślnie. Owszem denerwowałem się, ale dałem jakoś radę. I pomimo iż dwa razy się pomyliłem Joseph mnie nie zlał. Jej...Cud się wydarzył.

Mogę powiedzieć to szczerze. Jestem przeszczęśliwy. Moje marzenia zaczynają się spełniać. Wiem, ze damy radę, ale musimy trzymać się razem...Tyle, że gdy zaczynaliśmy próby...Nie spodziewałem się, że te treningi będą aż tak męczące. Jestem wykończony fizycznie i psychicznie. Ciągle próby, próby i jeszcze raz próby. Chciałem poprosić Josepha o jeden dzień ' przerwy’, ale po tym jak zobaczyłem jak zlał Marlona-zmieniłem zdanie. Gdy patrzył na mnie tym srogim wzrokiem, trzymając pas w ręku zaczynałem panikować. Serce bilo mi z zdwojoną prędkością, robiło się duszno, i chciało mi się wymiotować. Sam jego wzrok przeraża. Ale czego się nie robi by spełnić swoje marzenia, co nie?

Codziennie przed próbami modlę się by czegoś nie sknocić. I tak przynajmniej dwa razy w dniu dostaje takie lanie, że nie umiem usiąść.

Ale po mimo wszystkiego cieszę, się, ze jestem w zespole. Muzyka- cały mój świat. Obiecałem sobie, ze w przyszłości będę się tym zajmował na poważnie, i pokarzę tym wszystkim naszym sąsiadom, ze umiem osiągnąć sukces... A jak już o tym mowa.

Przed wczoraj Jackie nieźle nas wystraszył, wracając do domu po meczu koszykówki cały pobity. Gdy otworzyłem mu drzwi i zobaczyłem go zakrwawionego zacząłem wrzeszczeć, żeby nie umierał, z czego mi teraz trochę wstyd.

Jak się okazało, jakaś grupa ' sąsiadów' go pobiła, bo nieźle im dogadał...Ta...Nasi sąsiedzi nie wierzą, ze możemy do czegoś dojść...Rzucają w nasze okna kamieniami wrzeszcząc, ze i tak do niczego nie dojdziemy...Nie no dzięki...Nie ma to, jak wsparcie. Oni są po prostu nie do wytrzymania.

Ale niech sobie myślą, co chcą. I tak spełnię swoje marzenie, a oni będą siedzieć na bezrobociu. Proszę bardzo.

- Będzie się działo- rzucił wesoło Jermaine, gdy po próbie szykowałyśmy się do pójścia spać. Usiadłem po turecku na łóżku.

- Nie jestem zbytnio przekonany do tego pomysłu Jermaine- westchnąłem- Okej to, ze zaczniemy występować, w konkursach amatorskich to jedno, a branie w barach ze striptizem to całkiem inna bajka...Ja tam nie pasuje.

- Każda gwiazda tak zaczyna.

- Grając po barach ze striptizem? Pierwsze słyszę...James Brown tak nie zaczynał.

- Michael wiem, ze chcesz być taki jak on...Ale nie obiecuj sobie, za dużo- przewróciłem oczami- Okej masz talent...Ale to nie wystarcza. Myślisz, ze będziesz królem?

- tak i udowodnię to wam wszystkim!

- Młody nie obrażaj się- dodał, gdy położyłem się i przykryłem kołdrą po same uszy.

- Spać mi się chce.

- Mike?

- Czego?

- Pogadaj ze mną- poprosił.

- Nie chce mi się- ziewnąłem, wtulając się w poduszkę.

- To, chociaż odpowiadaj na moje pytania..

- Hymn dobra.

- Jak się czujesz?

- Pomidor.

- Wierzysz, ze staniemy się kimś?

- Pomidor.

-, Na co masz ochotę?

- Pomidor.

- Śpisz?

- Brukselka- śmiałem się w poduszkę jak wariat. Nie no ja wiem jak kogoś wyprowadzić z równowagi.

- Jaki kolor jest mi do twarzy?

- Męski różżż! - Wybuchłem śmiechem. Jermaine wziął poduszkę i zaczął mnie nią tłuc- No, co bardzo lubię ten kolor...Taki dopasowany...Ach...Przestań...Mamo! Napad padalców!- Wykrzyknąłem- zrywając się z łóżka i biegnąć do kuchni.

- Zabiję cię lilipucie- zatrzymałem się, po czym popatrzyłem na niego groźnie.

- Jak tyś mnie nazwał?

- LILIPUT!- Wziąłem chochelkę, Jermaine przełknął ślinę- Ewakuacja!

- Chłopcy, co wy robicie?- Spytała mama jak po chwili, zauważyła nas biegających po kuchni. Ja z metalową chochlą a on z deską.- Powaliło was już całkiem.

- Nazwał mnie liliputem- poskarżyłem się.

- Chłopcy idźcie spać.- Powiedziała.

- Chciałem iść spać, ale on mi nie pozwolił- oświadczyłem siadając na krześle.

- Jermaine?- Popatrzyła na niego.

- A on mi głupio odpowiadał. Pytam się go coś a on..

- Srutututu.

- A nie mówiłem.

- Michael, czemu..-Zaczęła mama, lecz wykrzyknąłem z uśmiechem.

- kalafior...Hej mam smaka na ogórki.

- Kobieta w ciąży. Powiedz, który to miesiąc- walnąłem Jermaine chochelką w ramie- Auuć.

- zasłużyłeś padalcu!

- Ja tylko mówię...No dobra...Kobiet w ciąży się nie denerwuje.

- Zaraz naprawdę nie wytrzymam i jak cię przełożę przez kolano pożałujesz- oświadczyłem biorąc jedno ciasteczko z tacki.

- Już to widzę.

- Chcesz z paska w tyłek?

- Chłopcy- wtrąciła rozbawiona mama, kręcąc głową- Idźcie spać...

- Masz nas dość.

- Wiedziałem...E tam jeszcze trochę się z nami pomęczysz...Ja przynajmniej do trzydziestki będę z Toba mieszkał.

- Dzięki...Miło to słyszeć.

- Ale popatrz ten większy debil wyleci an zbity pyszczek.

- Jak ja ci dam..Ty mała surytatko.

- Zamknij się jaszczurze.

- Robal.

- Karaluch.

- Pijawka.

- Padalec..

- Głupek.

- Cymbał!

- Chłopcy idźcie spać, jutro macie próby.

- Jak codziennie- oświadczył Jermaine siadając koło mnie i biorąc ciastko do ręki.- Czasem mnie to męczy.

- Wolę próby niż twoje jęczenie po nocach...typu ' Mery Lou ty gorąca kobito...Uwielbiam cię'

- Masz coś do powiedzenia Jermaine?- Mama popatrzyła na niego surowo.

- dzięki za wkopanie mały.

- Duży.

- Chudy.

- Gruby.

- Pawian.

- Glizda...Taka obślizgła...blee..

- Chłopcy do łóżek- rozkazała mama.

- Czemu?- Mama westchnęła, a ja zacząłem chichotać.

- Bo nie ma dżemu- powiedziała zirytowana.

- To my z Jermainem pójdziemy, co nie?- Mój brat skinął głową szczerząc się szeroko.

- Wypad do łóżek- rozkazała. Niechętnie wstaliśmy, kiedy do kuchni wszedł wkurzony Joseph.

- Co tu robicie. Marsz do łóżek.

- My tylko- zacząłem.

- Do łóżek- warknął. Przełknąłem ślinę i pokiwałem nerwowo głową. Wraz z Jermainem biegiem pobiegliśmy do swoich łóżek.

- Bałem się, ze nas zleje.

- Bo zlałby nas...Gdyby tam mamy nie było- wtrąciłem smutno, patrząc w okno.

- Możecie się zamknąć? Spać mi się chce?- Warknął Jackie.

- E tam, po co spać?

- Bo noc jest do spania- wtrącił Marlon.

- E tam...My z Jermainem jesteśmy niezniszczalni.

- Raczej nadpobudliwi- wtrącił Tito przecierając oczy- Weźcie sobie coś na uspokojenie.

- Zamknięcie te swoje paszcze?- Warknęła La Toya, poprawiając włosy.- Wkurzacie mnie...Jutro mam się spotkać z Addi, a ty wy...agggr...

- Przymknij się- wtrącił wesoło Marlon.

- Zbadaj się.

- Przymkniecie jadaczki?- Spytała wesoło Rebbie.

- Gasimy światełko dzieciaczki...I idziemy lulu- oświadczyłem wyłączając światło.

- Tak ciemno się zrobiło.

- jest noc.

- Zamkniecie się wreszcie?- Spytała zirytowana La Toya- Nie będę wyspana.

- Możesz spać, w salonie na kanapie- wtrącił Jermaine.- My się nie obrazimy.

- Co za dekle.

Przewróciłem oczami, zakrywając uszy poduszką.

- Dobranocka dawno temu się skończył- wtrąciłem.

- No właśnie, więc idź spać.

- próbuje, ale swoim marudzeniem mi w tym przeszkadzasz- popatrzyłem wkurzony na La Toyę. Nagle światło się oświeciło i w progu stanął Joseph.

- Pójdziecie do jasnej cholery spać?

Wszyscy jak jeden mąż pokiwaliśmy głowami.

- nie chce was słyszeć- dodał zgasił światło i wyszedł. Westchnąłem, zamknąłem oczy, po czym starałem się zasnąć. Na szczęście sen przyszedł po kilku minutach.

**

Czas mija nie ubłaganie. Tato uznał, że muzyczne zainteresowanie rodziny zasługuje na poważne potraktowanie. Nim się obejrzałem był grudzień, a my mieliśmy za sobą udziały w trzech konkursach amatorskich. Ciężko ćwiczyliśmy, a Joseph spędzał z nami masę czasu, przez co zaczął zaniedbywać trochę swój zespół The Falcons. Albo ćwiczyliśmy kroki i słowa albo siadaliśmy wszyscy razem w salonie, a tat...A Joe dawał nam wskazówki i uczył techniki gry na gitarze . Nasz dom rozbrzmiewał muzyką. Ostatnio na próbie była u nas babcia, która tak nas zachwalała, że co chwila się zawstydzaliśmy. No, ale nic.

Siedzieliśmy właśnie, na dworze. Chłopacy lepili bałwana, a mi było tak zimno, że trząsłem się z zimna. Uśmiechnąłem się widząc, jak bałwan, którego postanowiliśmy nazwać ' George' stoi już cały...Nie..Nie cały.

- Zaraz wracam- rzuciłem z uśmiechem wchodząc do domu- Mamo.

- Tak Michael.

- Dałabyś mi jedną marchewkę...George musi mieć jakiś nos.

- George?

- Nasz bałwanek- wyjaśniłem z  uśmiechem. Podała mi jedną marchewkę kręcąc rozbawiona głową. Wybiegłem na dwór, - Mam marchewkę- podałem ja Marlonowi.

- No i teraz mamy naszego Georga całego i zdrowego- oświadczył chichocząc.- Wiecie, co sobie przypominam? Jak Joseph kupił gitarę Tito i my zaczęliśmy wymyślać, dla niej imiona.

- ta...

Siedzieliśmy przy stole, przeglądając komiksy. Spojrzałem przez okno. Robiło się coraz to ciemniej. A Josepha nie było. Po minie mamy mogłem się domyślić, ze się nie póki, i że jest zła.

- Współczuje ojcu. Dostanie reprymendę- szepnął Tito.

Usłyszeliśmy odgłos silnika, co znaczyło, ze tata wrócił. Mama stanęła z założonymi na klatce piersiowej rękami, a my z uśmiechem czekaliśmy na jej reprymendę dla ojca.

Gdy drzwi się otworzyły a tato wetknął głowę przez szparę, zobaczyliśmy na jego twarzy szatański uśmieszek. Wszedł do środka.

- Gdzieś był?

- Może reprymendę zostawisz na później a teraz będziemy podziwiać.

- Niby, co mamy podziw...Wielkie nieba- westchnęła, gdy tato za pleców wyjął czerwoną lśniącą gitarę. Byłą przepiękna.

- Jaka ona piękna- wykrzyknęliśmy.

- jest cudowna.

- Cieszy mnie to... A teraz właścicielem gitary jest Tito.

- To dla mnie?

- Dla ciebie...Ale masz ją udostępniać każdemu, kto cię o to poprosi, ale nie masz brać jej do szkoły!

- Dobrze..Jest piękna.

- Teraz należy jej nadąć imię, co Tito? To będzie twoja ukochana- odparł Jermaine. Tito przewrócił oczami.

- O nazwiemy ja Rosie- wtrąciłem wesoło.

Z wspomnień, ocuciło mnie uderzenie w ramię. Potrząsałem głową i dopiero po chwili dotarło do mnie, ze chłopacy, śmieją się jak idioci, robiąc kolejne śnieżki by we mnie rzucić. Zrobiłem śnieżkę i rzuciłem w Jermaine'a po czym wykrzyknąłem:

- Śnieżna Wojna!

"Mimo, że droga życia jest trudna

Raz są wzloty, a raz upadki

Jesteśmy jednością i wszystkim

Jeśli będziemy się trzymać razem

Możemy dokonać wszystkiego"

Hej. No i jest kolejna. Wczoraj napisałem aż siedem rozdziałów. Tyle, że tak planuje...pierwsza część ( I'll Be There) będzie miała 10 części z czego ostatnia będzie podzielona na dwa rozdziały+ epilog, a potem idziemy do następnego rozdziału ' I Wanna Be Where You Are' Em wspominałem na początku, ze dziewczyna o imieniu Kate odmieni życie Michaela, lecz zmieniłem zdanie. Owszem, ona powróci do opowiadania, ale mam trochę inny zamiar co do odmienienia życia Michaela.

No nic..

Przepraszam za błędy.

Pozdrawiam

Mike