Section 7

Patrzyłem na Josepha z niedowierzaniem. Ja Michael Joseph Jackson, urodzony dwudziestego dziewiątego sierpnia Gary w Stanie Indiana, mam wystąpić na żywo w telewizji?

' A gdzie jest haczyk?'

Popatrzyłem na Jermaine'a. Pierwszy raz widziałem go w takim stanie. Mój brat wyglądał jakby miał zejść na zawał.

- Mam zawał- szepnąłem, na co Marlon zachichotał.- Ty żartujesz?

- Nie, wystąpicie w telewizji- powiedział wesoło. Do oczu napłynęły mi łzy. Opłacało się spędzać tyle godzin na próbach, wreszcie moje marzenie się spełni!

- Tak, wystąpimy w telewizji!- Wykrzyknąłem rzucając się Jermaine'owi na szyję. Okręcił mnie w koło.

- Będziemy w TV!

Wrzeszczeliśmy, śmialiśmy się, płakaliśmy. Nawet Joseph sie uśmiechał. Byliśmy podekscytowani, wszystko jak na razie idzie ok, i najprawdopodobniej będziemy sławni.

Nasze humorki, uspokoiły się po godzinie. Leżeliśmy na podłodze w salonie śpiewając przeróżne piosenki i szczerząc się.

Nie dowierzałem, udało się.

- Zaraz wracam- rzuciłem, po czym wstałem i udałem się do mamy, która siedziała w kuchni. Była przygnębiona, zmartwiło mnie to.

' Nie cieszy się?'

Usiadłem na stołku obok, popatrzyła na mnie i uśmiechnęła się.

- udało wam się.

- Nie jesteś z nas dumna?

- Oh nie, nie o to chodzi- zaprzeczyła kręcąc głową- Po prostu to ciężka praca, do tego ty jesteś taki maleńki- ukryła twarz w dłoniach.

- Mamo, damy radę. Jesteśmy Jacksonami! A oni nigdy się nie podają- zaśmiała się. Zsunąłem się z krzesła, po czym usiadłem jej na kolanach- Nie martw się. Wszystko będzie ok, tak?

- Tak- nie była to zbyt przekonująca odpowiedź.- Cieszę się, wasze marzenia się spełniają.

- Ale się zamartwiasz.

- Bo jesteście moimi dziećmi. Nie wiem, jaki jest świat Show Biznesu.

- Cudowny! Poznam Dianę Ross, albo Jamesa Browna- powietrze ze mnie wyszło, jak z piłki, patrzyłem się na mamę, która się uśmiechała.- Poznam pana Dynamita! Czy to nie cudowna?

- Cudowne, i to bardzo- potarmosiła mnie po nosie.

***

- Żartujesz z nas prawda? Nie wierze, że wystąpicie w telewizji- rzucił wesoło Fred, gdy następnego dnia oświadczyłem mu to na jednej z przerw.

- Nie to prawda, sam w to niedowierzam a jednak! Mówiłem, wam, ze do czegoś dojdę.

- To było tylko kwestią czasu- mruknęła Ginny siadając obok mnie.- A gdzie to dokładnie jest?

- W Nowym Jorku- uśmiech wpełzł mi na usta.

- A kiedy tam jedziecie?

- Nie wiem, na razie mamy jeszcze dwa konkursy talentów- wzruszyłem ramionami.- Cześć Sue!- Wykrzyknąłem widząc moją starszą przyjaciółkę. Uśmiechnęła się, po czym podeszła do mnie.

- Jackie i Tito już się pochwalili- zaśmiałem się.- To prawda?

- No.

- Jaki ty zdolny jesteś.

- A co myślałaś?- Prysnąłem pod nosem, po czym zachichotałem- Sam w to niedowierzam.

- Staniesz się gwiazdą.

- wspomnę o was.

- Tak, będę twoim managerem- dorzucił Chris.

- Ta...Złóż podanie, rozważę to w najbliższych piędzesięciu latach- wszyscy nie licząc Chrisa wybuchli śmiechem.- No dobra w ciągu dwudziestu latach.

- Zawsze jakaś nadzieja- wzruszył ramionami.

- Michael- odwróciłem głowę, podbiegł do mnie Marlon, złapał za rękaw i odciągnął od znajomych.

- Co robisz?- Zapytałem patrząc na Chris'a i Freda. Wzruszyli ramionami.

- Jackiego.

- Czyli?

- Chcesz pośmiać się z podrywu roku?

***

Siedziałem z Marlonem za ławką nabijając się z Jackiego, który podrywał jakąś laskę, na to, ze będzie sławny. Szczerze, może to mój brat, ale podryw ma słaby. Tyle, że był też drugi minus, ta laska była dziewczyną jakiegoś tam chłopaka, który jest zapatrzony w siebie.

' Skończy się to guzem'

- Adam da mu w pysk, o ile ona mu nie da- mruknął Marlon.

- Adam może da, ale ona nie. Poleci na TV, mowie ci...Dziewczyny to lubią.

- Skąd to wiesz?

- Jermaine- odpowiedzieliśmy równocześnie.

- Co ja?- Złapałem się za serce odskakując, za nami pojawił się Jermaine z uśmiechem. Pociągnęliśmy go za rękaw, zniżył się za ławką.

- Dziewczyny lubią jak faceci są sławni?- Zapytał Marlon.

- Oczywiście, jak mają kasę również. To kobiety- przewróciłem oczami.

- A co ty ekspert?

- A żebyś wiedział Mike...Co ja tu widzę, Jackie zgrywa Macho, do dziewczyny Adama. Skończy to się guzem...Od ilu tak się zabawia.

- Od dwudziestu minut- zachichotał.

- Co wy na to, żeby zrobić mu mały kawał?

- Jaki? Nie mam pomysłu, z resztą zleje nas za to.

- Ale było by śmiesznie.

- Wystarczająco śmiesznie jest patrzeć na niego. Nadałby się na clowna- odparł Marlon, Zaśmiałem się, jednak uśmiech znikł mi z ust, gdy zobaczyłem jak w naszą stronę podąża Adam.

- Szykują się kłopoty.

- Ty Johnson! Odpieprz się od mojej laski.

- Wkraczamy.

- Cześć Adam- zaczął Jermaine- Jak leci.

- Było dobrze, to póki ten kretyn nie zarywał do  MOJEJ LASKI!

- Wybacz mu, czasem mu odwala.

- Mam to gdzieś.

- Nie wtrącajcie się- warknął Jackie.- Czego chcesz?

- Odpierdol się od mojej laski.

- Nie jestem twoją laską.

- Jesteś- przewróciłem oczami.

- Spadaj- pocałowała Jackiego w policzek, po czym sobie poszła. Jasne, narobiła zamieszania a teraz się zmywa. Spojrzałem na Jackiego, mordował się z Adamem wzrokiem.

- Dzisiaj na boisku od koszykówki o szesnastej- dorzucił i sobie poszedł.

- Szukaj drużyny geniuszu, bo przegrasz!- Wykrzyknął pewnie Jackie.

- Zapowiada się mecz stulecia- mruknął Jermaine nagle interesując się swoimi paznokciami.

- Co ma mecz koszykówki, do tego czyją dziewczyną ona jest

- Podstawowa zasada, ten, kto wygra mecz, dostaje numer do laski, o jaką było zamieszanie- pokręciłem głową, po czym wstałem i pobiegłem przed siebie.

***

Oczywiście w drużynie Jackie'go musieliśmy się znaleźć my. Wiedziałem, ze przegramy i zrobimy z siebie pośmiewisko, ale nie chciałem ranić Jackie'go. Naprawdę wierzył, ze nam się uda.

- Wygramy- rzucił, jakby sam siebie chciał o tym przekonać.

- Raczej skończymy z siniakami- mruknął Marlon. Pokiwałem głową. Jak mieliśmy dać radę osiemnastoletnim napakowanym facetom?

To czysta śmierć.

Moje wewnętrzne tchórzostwo, w postaci małego szczura uciekłoby gdzie pieprz rośnie, ale jakoś stałem na boisku, czekając na porządne lanie.

Gdy wreszcie się pojawili głupio się uśmiechali. Chciałem dać mu w łeb, co za pewniaczek.

Popatrzyłem dokoła, zebrała się spora grupa gapiów.

Na szczęście wśród nich pojawili się nasi przyjaciele, który mieli koszulki z napisami The Jacksons, i uśmiechali się pewnie. Podbiegłem do Chrisa.

- Przegramy.

- Tak, skończycie z guzami.

- Może kopniak na szczęście?- Zagadnęła Ginny.

- ja-urwałem, gdy zobaczyłem jak naszych wrogów podbiega jakaś blondynka. Była ubrana w biała bluzę, niebieskie krótkie szorty, białe trampki za kostkę, oraz na głowie miała

 full cap - Kto to? Nie znam jej?

- Bo ona nie jest z stąd- dodała Ginny.- Znałabym ją.

- Ja mieszkam tu dłużej- mruknąłem nie spuszczając z niej wzroku. Dziewczyna westchnęła i spojrzała na mnie. Popatrzyła na Adama, po czym ruszyła w moją stronę.

- To z twoim bratem będzie grał ten kretyn?- Pokiwałem głową.- Cholera. Nie mogliście sobie darować?- warknęła- Muszę tu siedzieć- dodała.

- Ja...Ja- zająkałem się.- Kto to jest dla ciebie?

- Adam?- Skinąłem.- Kuzyn, ciągle pakuje się w kłopoty. Przyjechałam do niego na jeden miesiąc...Już żałuje.

- Jestem Michael- wypaliłem. Usłyszałem jak Chris, Fred i Ginny chichocą. Na jej twarzy pojawił się delikatny uśmiech.

- Michelle, ale wszyscy mówią mi Mia.

- Dlaczego?

- Bo nie przepadam za swoim imieniem- wyjaśniała- No nic, uciekam, bo jeszcze powie, ze stoję po stronie wroga...Przy okazji..- Nachyliła się- Dajcie mu popalić- zaśmiałem się. Znowu zrobiła minę obrażonej dziewczyny, po czym wróciła do swojego kuzyna, i usiadła na ławce. 

- Wygracie.

Ha, po godzinie meczu pokazaliśmy tym kretynom, kim są Jacksonowie. Może miałem masę siniaków, i masę razy oberwałem, ale aż trzy razy dorzuciłem do kosza. Jak na mój wzrost to ogromny wyczyn.

Do tego czułem na sobie spojrzenie Miche...Mii. Niby gra ją nie interesowała, ale gdy trafialiśmy do kosza, uśmiechała się.

Była bardzo ładna, miała błękitne oczy, lekko zarysowany nos, dość jasną karnację, o małe usta o odcieniu maliny. Była dość niska, musiała być w moim wieku.

- Wygraliście!- Wykrzyknęła Ginny rzucając się mi na szyje.

- Daliście popalić- dodał wesoło Fred.

- Z Jacksonami się nie zadziera- mruknął Jackie- Prawda kotku- dodał patrząc na jego nową dziewczynę.

- Oczywiście- pocałowała go, po czym popatrzyli na wkurzonego Adama.

- Oszukiwaliście- podszedł do nas.

- Pokonała cię piątka karłów - oświadczyłem- Sam powiedziałeś, że jesteśmy tacy niscy, że do stołu nie dosiągamy.

- Ale.

- Adam przestań- koło nas pojawiła sie Mia- Wygrali, a teraz spadajmy. 

- Nie rozkazuj mi.

- Masz trzy sekundy by zabrać tyłek!

- Bo co?

- Bo powiem twojej mamie, ze przestałeś być prawiczkiem wieku czternastu lat!- Wybuchliśmy śmiechem- Albo, ze masz masę pornosów pochowanych po szafkach, i że masz świerszczyki.

- Ty mały krasnalu- uśmiechnęła się.

- Czekam tam- dodała wskazując na ogromne drzewo- Skończ to poniżanie się, bierz tyłek w troki i idziemy.

- Te haczyki nic ci nie dają.

- Ale twoje śpiewanie z szczotką klozetową na nagraniu da- pociągnął ją za rękę wychodząc z parku, wybuchłem śmiechem. Mia miała charakterek i umiała rządzić.

- Ta dziewczyna to prawdziwa...

- Powiedz foczka a nadepnę ci na stopę- Jermaine poczochrał mnie po włosach, po czym wybuchł śmiechem.

- Wracajmy do domu.

I'll Be There powraca, będę starała się dodawać co chwila coś z tej serii, już chce I wanna Be where you are, a zostało jeszcze trochę notek.

Druga sprawa, chcecie by po ostatnim rozdziale I'll Be There, pojawił się epilog czy od razu pierwsza część drugiej serii?

Co do Mii, teraz była trochę po stronie Jacksonów, ale mam pewne plany co do niej XD

Przepraszam za błędy

Pozdrawiam

Section 6

Czasem strach przejmuje nad nami kontrole. Nie wiemy, co mamy zrobić. Chcemy się poddać.

Też mam swoje obawy. Jak to się mówi strach ma wielkie oczy. Jestem dzieckiem. Mam prawo się bać. Jak każde normalne dziecko, które ma to zrobić...

- Nie chce!- Wykrzyknąłem wtulając się w poduszkę.

- Michael musisz.

- Chce zostać w domu!- Wykrzyknąłem przez łzy. Przerażała mnie jedna rzecz. I nie chodzi o Josepha. Przerażało mnie miejsce, gdzie ludzie są zmuszani do myślenia...SZKOŁA. To prawdziwe okropieństwo.- Nigdzie nie idę.

- Michael za piętnaście minut zaczyna się rozpoczęcie roku szkolnego. Musimy iść- powiedziała łagodnie mama siadając na łóżku.

- Nie chce- odparłem wtulając się w poduszkę.- Boje się.

- Ale czego?

- Nauczycieli, starszych uczniów...Tego wszystkiego...To psychiatry...Tam wycinają ci wnętrzności.

- kto nagadał ci takich głupot?- Spytała z uśmiechem.

- Fred.

- Michael.

- Oni tam mordują dzieci...Znęcają się psychicznie- dodałem, siadając po turecku.- Tito prawda?

- tak...Nauczyciele chodzą z karabinami, które przykładają ci do głowy, jak czegoś nie umiesz- oświadczył z uśmiechem.

- Tito- jęknęła zrozpaczona mama.- Nie pogarszaj sytuacji.

- Ale mówię prawdę. Szkoła jest okropna...Czają się tam takie demony, które nie lubią małych chłopców- dodał. Przełknąłem ślinę. Szybko schowałem się pod kołdrę, na co mój brat wybuchł śmiechem.

- Z czego się lejesz?- Warknąłem.

- Z tego, że dałeś się nabrać...Jaki mami synek.

- Zamknij się- wykrzyknąłem przez łzy, wtulając się w poduszkę. Pójście do szkoły mnie przerażało. Jak mam się dokształcać, muzycznie, jak tam będę musiał chodzić? Co jeśli Fred ma racje...Co jeśli zakopią mnie żywcem?

' Ja nie chce umierać!'

- Michael..Nie bój się...Szkoła to bardzo miłe miejsce- prysnąłem pod nosem.

- Mamo to tchórz...

- Stul dziób- warknąłem rzucając w niego poduszką.

- Tito przeproś Michaela.

- Sorry...- Zachichotał pod nosem- No dobra idę z kolegami do szkoły.

- Szkoła nie jest zła Michael- szepnęła mama, głaszcząc mnie po głowie.

- jest.

- Michael czy kiedykolwiek cię oszukałam? Zobaczysz...Na początku będzie ciężko, ale potem się przyzwyczaisz.

- Naprawdę?- Pokiwała głową.

- No dobrze- westchnąłem, uśmiechając się niepewnie. Zszedłem z łóżka.- Jak wyglądam?

- Dobrze...Nie maż się..Duzi chłopcy nie płaczą.

- No wiem- przewróciłem oczami.- Chodźmy już..Bo się rozmyślę- mama się zaśmiała.

***

Na początku nie chciałem rozstać się z mamą, ale gdy dowiedziałem się, ze Fred, Jack i Chris będą ze mną chodzić do klasy, nie byłem już aż tak przerażony. No Mozę trochę bałem się się tych wielkoludów.

Patrzyli na mnie, a ja czułem się po prostu skrepowany. Najgorszej było pierwszy tydzień, potem było coraz lepiej. Miałem miłą wychowawczynię, miłych kolegów w klasie, z którym miałem wiele wspólnego. Przestałem tak panikować.

Siedziałem z  moimi nowymi kolegami, na boisku szkolnym przyglądając się dziewczyną, które miały WF. Były naprawdę ładne.

- Niezła jest ta- oświadczył Chris palcem wskazując na wysoką rudowłosą dziewczynę.

- Nigdy na ciebie nie popatrzy geniuszu- dodałem z uśmiechem.- Ta jest piękna...Hej...

- To ta dziewczyna z parku- wtrącił jack. Popatrzyliśmy na siebie z uśmiechem.

- Ona tu idzie- wtrącił Fred. Susie mnie zauważyła i uśmiechnęła się promieniście.

- Cześć misiu- pocałowała mnie w policzek, na co uśmiechnąłem się dumnie, czując na sobie spojrzenia chłopaków, ze starszych klas.

- Cześć Sue, co słychać?

- Okej...Cieszę się, ze cię tu widzę. Będziesz tu chodził do szkoły.

- Na to wychodzi...A wy jak się nazywacie?- Spojrzała na moich towarzyszów, który nagle zapomnieli jak się mówi.

- To Fred, To Chris a To Jack...Onieśmielasz ich- Jack dźgnął mnie łokciem- No, co? Fakty..

- Słodki jesteś.

- Masz faceta?- Zapytał Chris. Okej cofam to...żadna kobieta nie onieśmieli Chrisa tak by zapomniał jak się gada.

- Tak mam..Nazywa się Robert tam siedzi- wskazała chłopaka, który wczoraj przypadkiem ' popchnął' mnie na schodach.

- Ta...Twój facet wczoraj popchnął Michaela na schodach- spojrzałem z wyrzutem na Freda- Nie patrz tak na mnie.

- To prawda Mike?

- Nie Sue, on...Coś mu się przewidziało to nie on.

- Ale.

- Cicho!- Warknąłem.

- Michael masz powiedzieć mi prawdę- powiedziała surowo Sue.

- No to prawda- Sue zerwała się . Wstałem i pobiegłem za nią.- A ty, dokąd?

- Rozkazać, by cie przeprosił.

- Sue przestań- rozkazałem.- Nie chce tych przeprosin...To był przypadek..Z  resztą przeprosił mnie- okłamałem ją. Nie chciałem być znany, jako skarżypyta.

- Na pewno?- Pokiwałem głową.

-, Ale co kol wiek się będzie działo masz mi mówić.

- Dobrze mamusiu...Jermaine- wykrzyknąłem widząc mojego brata. Spojrzał na mnie i z uśmiechem do mnie podszedł.

- ten dekiel to twój brat.

- Niestety- Jermaine dał mi sójkę w bok.

- Michael musimy iść...Próby- wciągnąłem powietrze, po czym spojrzałem przepraszająco na Sue.

- Przepraszam. Musze iść...Sama rozumiesz...Próby...- Pobiegłem po mój plecak, po czym wróciłem do Jermaine'a.- Jestem gotowy./

- Idziemy...

***

- Jeszcze raz... Marlon źle!- Warknął Joseph patrząc surowo na mojego brata- Michael pokaż mu- wykonałem obrót, po czym złapałem za mikrofon.- Co jest w tym trudnego.

- Staram się.

- Mam cię dość...Psujesz każdą próbę..Zacznij się starać.

- Staram się i ćwiczę.

- To ćwicz więcej! I nie pyskuj jeszcze raz- dodał. Westchnąłem, po czym zacząłem śpiewać. Oczywiście po raz kolejny Marlon nie dał sobie rady.- Mam tego dość..Podejdź tu- mój brat niepewnie podszedł. Odwróciłem głowę. Nie chciałem na to patrzeć. To mnie za bardzo przerażało. Zacisnąłem powieki. Znów usłyszałem płacz mojego brata. Pomimo iż słyszę go kilka razy dziennie, i tak chce mi się płakać. Dlaczego on nam to robi? Dlaczego wszystko robi za pomocą pasa? Rozumiem chce byśmy byli najlepsi...Ale to boli..Nie chodzi nawet o ból fizyczny...A raczej o ból psychiczny...Tamten ślad zostaje ci na zawsze...

- Joseph przestań- powiedziałem nieśmiało.- Pouczę go...Ile będzie trzeba...Aż będzie dobry...Proszę...

- Ale jeśli jutro nie będzie umiał zostanie na zawsze nauczkę i ty także- dodał, a ja popatrzyłem na chłopaków, po czym głośno westchnąłem.- Pojutrze jest konkurs. Macie być najlepsi...Chodży się paliło, choćby waliło...Show ma trwać rozumiecie?- Pokiwaliśmy głowami. 

- Marlon jeszcze raz- powiedziałem ostaniem sił. Czułem się wykończony. Zbliżała się późna godzina nocna, a my nadal ćwiczyliśmy. Szkoła, próby, występy...To za wiele..Westchnąłem siadając na kanapie.

- Przepraszam.

- Za co?

- Nic mi się nie udaje i ciągle coś spieprzę.

- Nawet tak nie mów.

- Nie dam rady.

- Zaraz nakopie ci do tyłka- zaśmiał się- Dasz radę..Jesteś moim bratem?- Pokiwał głowę- Więc no właśnie, pomogę ci...Choćbyśmy mieli ćwiczyć całą noc rozumiesz?- Kiwnął głową- Zawsze ci pomogę...Pamiętaj o tym- uśmiechnął się nieśmiało- Chwila przerwy..Idź do chłopaków- pokiwał głową i poszedł a ja głośno westchnąłem opadając na łóżko.

- ty mój dzielny chłopcze- podniosłem się i zobaczyłem mamę.- Powinieneś spać..Jutro szkoła.

- Muszę pouczyć Marlona.

- Michael musisz wstać do szkoły...Nie przesadzaj- machnąłem ręką- Jeszcze raz machniesz ręką a się zdenerwuje.

- Ty i zdenerwowanie? To nie możliwe- mama uśmiechnęła się siadając obok mnie.

- Powiedź...Czy ty kiedykolwiek się podajesz?- Pokręciłem głowę.

- Chce byś była ze mnie dumna.

- I jestem...Za to, jaki jesteś...Dla mnie nie ma znaczenia, kim będziesz.

- Nawet jak będę ćpunem?

- Nawet tak nie myśl- poczochrała mnie po włosach.- A nawet jakby się tak zdarzyło pomogę ci.

- Kocham cię... A teraz...Idę w kimę.

- I dobrze zrobisz- oświadczyła z uśmiechem.

***

- Pierwsze miejsce zajmuje...- Wstrzymałem oddech z resztą moi bracia też. Popatrzyłem na Josepha. Nie wyglądał ani na zmartwionego, ani na radosnego.

' Czyli norma'

Przełknąłem ślinę.

' Mów...Chce wiedzieć'

- The Jacksons!- Wykrzyknął do mikrofonu. Podskoczyłem z radości rzucając się Jermaine'owi na szyję. Byliśmy w wniebowzięci...

- Mówiłem wam, ze, jeśli wszystko zrobicie dobrze, nie obejdziecie się bez nagrody- oświadczył Joseph uśmiechając się, zerkając na puchar, który zapieliśmy pasami ' dla bezpieczeństwa'- Powariowaliście.

- Mozę i tak...Ale opłaca się tak wariować...To było coś.

- Za niedługo pojedziemy do Nowego Jorku.

- Co z Chicago?- Spytałem zaskoczony.

- Nie możemy ciągle grać...

- Ale to znaczy, ze klub Mr. Lucky będzie konieczny?- Pokiwał głową.

- Wyjazdy są kosztowne...Musimy na nie mieć- westchnąłem opierając się o rękę. Od jakiegoś czasu ciągle jeździmy. Ja i bracia jesteśmy" dom, szkoła, próby, konkursy a wyjazdy. Na weekendy praktycznie nie ma nas w domu. Nie powiem. Ciężko jest, ale się opłaca. 

- Michael, czemu tak nagle zamilkłeś?- Spytał Jermaine.

- Mama powiedziała mi takie powiedzenie:

Mowa jest srebrem a milczenie złotem...Więc przystosuj się.

- Zawsze nawijasz jak najęty..Co się dziś stało?

- Jestem po ludzku zmęczony...I się obawiam- ściszyłem głos. Owszem graliśmy kilka razy w klubach ze striptizem, ale dla dziecka w moim wieku to nie jest za dobre miejsce...Mama ciągle narzeka..W końcu to rzeczy, jakie powinienem poznać później. Do tego chodzę do świątyni.

- Jesteśmy- odparł Joseph gasząc silnik. Zmarszczyłem czoło widząc, jakąś dziewczynę koło domku na przeciw mojego.. Był on pusty od trzech lat.

- Ktoś miał się koło nas wprowadzić?

- Tak Robinsowie- oświadczył Joseph./ Odpiąłem pas, po czym wysiadłem. Dziewczyna popatrzyła na mnie, po czym weszła do środka domu. Popatrzyłem na chłopaków. Wzruszyli ramionami. Wróciliśmy do domu, po czym padliśmy na łóżka. Byliśmy zmęczeni całym dniem.

***

Siedziałem z Fredem w ławce, gdy do klasy weszła wychowawczyni z niską dziewczyną. Od razu ją rozpoznałem.

- Kto to?- Zagadnął Chris.

- Ja ją znam- wtrąciłem szeptem- Wprowadziła się na przeciw mnie.

- Na serio?- Pokiwałem głową.

- Chciałam wam przedstawić waszą nową koleżankę...Ginny Robinson- powiedziała nasza wychowawczyni z uśmiechem. Dziewczyna uśmiechnęła się niepewnie.- Proszę Ginny usiądź z Jack'iem- dodała z uśmiechem. Dziewczyna przełknęła ślinę, po czym podeszła do ławki mojego przyjaciela. Usiadła na krześle i wyciągnęła książki.

- Cześć- wtrąciłem niepewnie.

- Cześć...Od dawna tu chodzisz?

- Od początku roku...I wcale tu nie mordują dzieci- zaśmiała się.- Nie martw się..Wszystko będzie okej.

- Dzięki..Ty mieszkasz na przeciw mnie?- Pokiwałem głową- Masz na nazwisko Jackson?- Skinąłem głową- Byłam na waszym występie gdzie śpiewaliście ' My Girl' dałeś czadu.

- To nic takiego.

- Zawsze jesteś taki skromny?

- A ty zawsze taka rozgadana?- Dziewczyna speszyła Się i odwróciła a chłopaki się zaśmiali.- Mi to osobiście nie przeszkadza...Dogadamy się. Uśmiechnęła się. 

- Dobrze zaczynamy lekcje...

Ginny wyrwała kartkę, cos na niej napisała, po czym mi ją podała.

' Pogadamy po szkole?'

' Pewnie...Mogę cię odprowadzić'

Tak by pani nie zauważyła podałem jej karteczkę. Przeczytała to i z uśmiechem wyszeptała:

- W takim razie ja odprowadzę ciebie...

***

Mój największy koszmar się spełniał. Niemalże każdego wieczoru musieliśmy brać udział w występach w klubach.  Śpiewaliśmy między grajkami na harmonijkach, ludźmi, którzy kochali alkohol a i między striptizerkami. M: In Mr. Lucky. Właśnie o to najczęściej mama i tata się, kłócili. Co nie jest dla mnie miłe. Bo mama zawsze płacze. Ale były też plusy, nagraliśmy własną piosenkę. Big Boy...Wszyscy koledzy w szkole mi zazdrościli...Jednak to nie oznaczało końca prób.

-  Jeszcze raz od początku- powtarzał Joe, stojąc przed nami i sprawdzając czy wszystko jest okay. Powtórzyliśmy ze siódmy raz i ….

- Michael mówię ci do jasnej cholery weź się w garść- krzyknął na mnie.

- Staram się!- Powiedziałem z żalem.

-to bardziej się staraj- powiedział oschle.- Jeszcze raz.

- Ale Joe ćwiczymy już pół dnia- powiedział niezadowolony Jermaine.

- Trening czyni mistrza- odparł z złośliwie.

-, Ale……..

- Dobra chłopaki, ćwiczymy- wziąłem się w garść.

- Albo wiecie, co chodźcie, Michael ty ćwicz- powiedział celując we mnie palcem. Chłopaki wysłali mi współczujące spojrzenie, ale grzecznie poszli za tata Joem.

Dlaczego Ja? Co ja mu takiego zrobiłem? Hm mm zawsze byłem posłuszny a on, co? Tylko mną rządzi, no, ale dzięki niemu jestem kimś no będę kimś. Zawsze jak staje przed mikrofonem to sobie wyobrażam, że jestem wielkim King Of Pop i znam cudowna Dianę Ross, oo. jak chciałbym ją poznać….. Michael! Stop- upomniałem się w myślach. Chwyciłem swój kapelusz, wykonałem szybki obrót chwyciłem mikrofon a z moich ust wypłynęły słowa Who’s Loving You.

- Ty nadal ćwiczysz?- Spytał Jermaine rozkładając się na kanapie.

- No raczej- powiedziałem z ironią- Gdzie reszta?

- Chłopaki grają w siatkówkę, a Joe gdzieś pojechał- powiedział zażerając się pączkiem.

-Mike ubieraj się- krzyknęła moja mama.

- Czemu?- Spytałem pacząc na nią z otwartymi oczyma.

- Idziemy do świątyni- oznajmiła. No tak. Szybko ubrałem się w czarne dżinsy, podkoszulek, koszulę w kratkę no i oczywiście mój kapelusz. Zaczekaliśmy jeszcze na Toyę i wyszliśmy.

***

- Gdzie Michael!- Krzyknął Joe od progu.

- Tu jestem- oznajmiłem.

- Mam pomysł na występ- powiedział z entuzjazmem.

Szybko pobiegłem” do salonu” i nasłuchiwałem.

- Byłem w Chicago i widziałem grupę The Famous- mówił podekscytowany.

- A co to ma z nami wspólnego- spytał Tito.

- Mam pomysł, na wasz występ Michael będzie miał fioletowy kapelusik, będzie miał taką brązowa kamizelkę, a pod tym koszulę w kratkę, i..- Powiedział spoglądając na mnie- zatańczy jak James Brown, co wy na to?

- Takkkkkk! – Krzyknąłem szczęśliwy.

- Joseph możemy porozmawiać?- W salonie pojawiła się mama.

-Tak, chłopaki przygotujcie się do próby.

Dobrze wiedziałem, że to nie ładnie podsłuchiwać, ale jestem taki ciekawski, że nic na to nie poradzę. Po cichutku podszedłem do uchylonych drzwi słuchając.

- Joe Mike ma 7 lat a w sierpniu będzie miał 8, a ty każesz mu ćwiczyć dzień i noc- powiedziała wkurzona.

- Chce być sławny to musi ćwiczyć- powiedział bawiąc się widelcem.

- Joseph ty do jasnej cholery każesz mu oglądać striptizerki- wydarła się pierwszy raz w życiu.

- Kiedyś i tak to zobaczy- powiedział lekceważąco.

- Czy musisz tak wszystko lekceważyć, może i zobaczy, ale jako dorosły nie, jako dziecko- powiedziała załamana postawa taty.

- Kate, Kate, Kate odpuść okay-odparł dotykając jej policzka- Chłopaki wracamy do próby- krzyknął oderwałem się od drzwi jak torpeda. Pobiegłem do mikrofonu udając, ze wszystko ok.

- Coś przeskrobał?- Szepnął Jermaine.

- Nic- powiedziałem głosem małego grzecznego chłopczyka.

- Chłopacy chciałbym wam powiedzieć... że..Pewna osoba widziała was występ a po przesłuchaniu piosenki Big Boy..

- Joseph do rzeczy...

- Jesteście zaproszeni do wystąpienia w Telewizji...

Cześć. I jak podobała wam się notka..bo mi nie za bardzo..nie jest najlepsza, ale trudno, ale pomysł na nią mam od Julki..mojej przyjaciółki. 

No nic jutro powinna się pojawić kolejna, ale nic nie obiecuje.

A jak u was w szkole? Też nie dają wam żyć?

No nic.

Przepraszam za błędy.

Pozdrawiam :)

Section 5

Moje ' przesłuchanie' do zespołu moich braci, przeszło pomyślnie. Owszem denerwowałem się, ale dałem jakoś radę. I pomimo iż dwa razy się pomyliłem Joseph mnie nie zlał. Jej...Cud się wydarzył.

Mogę powiedzieć to szczerze. Jestem przeszczęśliwy. Moje marzenia zaczynają się spełniać. Wiem, ze damy radę, ale musimy trzymać się razem...Tyle, że gdy zaczynaliśmy próby...Nie spodziewałem się, że te treningi będą aż tak męczące. Jestem wykończony fizycznie i psychicznie. Ciągle próby, próby i jeszcze raz próby. Chciałem poprosić Josepha o jeden dzień ' przerwy’, ale po tym jak zobaczyłem jak zlał Marlona-zmieniłem zdanie. Gdy patrzył na mnie tym srogim wzrokiem, trzymając pas w ręku zaczynałem panikować. Serce bilo mi z zdwojoną prędkością, robiło się duszno, i chciało mi się wymiotować. Sam jego wzrok przeraża. Ale czego się nie robi by spełnić swoje marzenia, co nie?

Codziennie przed próbami modlę się by czegoś nie sknocić. I tak przynajmniej dwa razy w dniu dostaje takie lanie, że nie umiem usiąść.

Ale po mimo wszystkiego cieszę, się, ze jestem w zespole. Muzyka- cały mój świat. Obiecałem sobie, ze w przyszłości będę się tym zajmował na poważnie, i pokarzę tym wszystkim naszym sąsiadom, ze umiem osiągnąć sukces... A jak już o tym mowa.

Przed wczoraj Jackie nieźle nas wystraszył, wracając do domu po meczu koszykówki cały pobity. Gdy otworzyłem mu drzwi i zobaczyłem go zakrwawionego zacząłem wrzeszczeć, żeby nie umierał, z czego mi teraz trochę wstyd.

Jak się okazało, jakaś grupa ' sąsiadów' go pobiła, bo nieźle im dogadał...Ta...Nasi sąsiedzi nie wierzą, ze możemy do czegoś dojść...Rzucają w nasze okna kamieniami wrzeszcząc, ze i tak do niczego nie dojdziemy...Nie no dzięki...Nie ma to, jak wsparcie. Oni są po prostu nie do wytrzymania.

Ale niech sobie myślą, co chcą. I tak spełnię swoje marzenie, a oni będą siedzieć na bezrobociu. Proszę bardzo.

- Będzie się działo- rzucił wesoło Jermaine, gdy po próbie szykowałyśmy się do pójścia spać. Usiadłem po turecku na łóżku.

- Nie jestem zbytnio przekonany do tego pomysłu Jermaine- westchnąłem- Okej to, ze zaczniemy występować, w konkursach amatorskich to jedno, a branie w barach ze striptizem to całkiem inna bajka...Ja tam nie pasuje.

- Każda gwiazda tak zaczyna.

- Grając po barach ze striptizem? Pierwsze słyszę...James Brown tak nie zaczynał.

- Michael wiem, ze chcesz być taki jak on...Ale nie obiecuj sobie, za dużo- przewróciłem oczami- Okej masz talent...Ale to nie wystarcza. Myślisz, ze będziesz królem?

- tak i udowodnię to wam wszystkim!

- Młody nie obrażaj się- dodał, gdy położyłem się i przykryłem kołdrą po same uszy.

- Spać mi się chce.

- Mike?

- Czego?

- Pogadaj ze mną- poprosił.

- Nie chce mi się- ziewnąłem, wtulając się w poduszkę.

- To, chociaż odpowiadaj na moje pytania..

- Hymn dobra.

- Jak się czujesz?

- Pomidor.

- Wierzysz, ze staniemy się kimś?

- Pomidor.

-, Na co masz ochotę?

- Pomidor.

- Śpisz?

- Brukselka- śmiałem się w poduszkę jak wariat. Nie no ja wiem jak kogoś wyprowadzić z równowagi.

- Jaki kolor jest mi do twarzy?

- Męski różżż! - Wybuchłem śmiechem. Jermaine wziął poduszkę i zaczął mnie nią tłuc- No, co bardzo lubię ten kolor...Taki dopasowany...Ach...Przestań...Mamo! Napad padalców!- Wykrzyknąłem- zrywając się z łóżka i biegnąć do kuchni.

- Zabiję cię lilipucie- zatrzymałem się, po czym popatrzyłem na niego groźnie.

- Jak tyś mnie nazwał?

- LILIPUT!- Wziąłem chochelkę, Jermaine przełknął ślinę- Ewakuacja!

- Chłopcy, co wy robicie?- Spytała mama jak po chwili, zauważyła nas biegających po kuchni. Ja z metalową chochlą a on z deską.- Powaliło was już całkiem.

- Nazwał mnie liliputem- poskarżyłem się.

- Chłopcy idźcie spać.- Powiedziała.

- Chciałem iść spać, ale on mi nie pozwolił- oświadczyłem siadając na krześle.

- Jermaine?- Popatrzyła na niego.

- A on mi głupio odpowiadał. Pytam się go coś a on..

- Srutututu.

- A nie mówiłem.

- Michael, czemu..-Zaczęła mama, lecz wykrzyknąłem z uśmiechem.

- kalafior...Hej mam smaka na ogórki.

- Kobieta w ciąży. Powiedz, który to miesiąc- walnąłem Jermaine chochelką w ramie- Auuć.

- zasłużyłeś padalcu!

- Ja tylko mówię...No dobra...Kobiet w ciąży się nie denerwuje.

- Zaraz naprawdę nie wytrzymam i jak cię przełożę przez kolano pożałujesz- oświadczyłem biorąc jedno ciasteczko z tacki.

- Już to widzę.

- Chcesz z paska w tyłek?

- Chłopcy- wtrąciła rozbawiona mama, kręcąc głową- Idźcie spać...

- Masz nas dość.

- Wiedziałem...E tam jeszcze trochę się z nami pomęczysz...Ja przynajmniej do trzydziestki będę z Toba mieszkał.

- Dzięki...Miło to słyszeć.

- Ale popatrz ten większy debil wyleci an zbity pyszczek.

- Jak ja ci dam..Ty mała surytatko.

- Zamknij się jaszczurze.

- Robal.

- Karaluch.

- Pijawka.

- Padalec..

- Głupek.

- Cymbał!

- Chłopcy idźcie spać, jutro macie próby.

- Jak codziennie- oświadczył Jermaine siadając koło mnie i biorąc ciastko do ręki.- Czasem mnie to męczy.

- Wolę próby niż twoje jęczenie po nocach...typu ' Mery Lou ty gorąca kobito...Uwielbiam cię'

- Masz coś do powiedzenia Jermaine?- Mama popatrzyła na niego surowo.

- dzięki za wkopanie mały.

- Duży.

- Chudy.

- Gruby.

- Pawian.

- Glizda...Taka obślizgła...blee..

- Chłopcy do łóżek- rozkazała mama.

- Czemu?- Mama westchnęła, a ja zacząłem chichotać.

- Bo nie ma dżemu- powiedziała zirytowana.

- To my z Jermainem pójdziemy, co nie?- Mój brat skinął głową szczerząc się szeroko.

- Wypad do łóżek- rozkazała. Niechętnie wstaliśmy, kiedy do kuchni wszedł wkurzony Joseph.

- Co tu robicie. Marsz do łóżek.

- My tylko- zacząłem.

- Do łóżek- warknął. Przełknąłem ślinę i pokiwałem nerwowo głową. Wraz z Jermainem biegiem pobiegliśmy do swoich łóżek.

- Bałem się, ze nas zleje.

- Bo zlałby nas...Gdyby tam mamy nie było- wtrąciłem smutno, patrząc w okno.

- Możecie się zamknąć? Spać mi się chce?- Warknął Jackie.

- E tam, po co spać?

- Bo noc jest do spania- wtrącił Marlon.

- E tam...My z Jermainem jesteśmy niezniszczalni.

- Raczej nadpobudliwi- wtrącił Tito przecierając oczy- Weźcie sobie coś na uspokojenie.

- Zamknięcie te swoje paszcze?- Warknęła La Toya, poprawiając włosy.- Wkurzacie mnie...Jutro mam się spotkać z Addi, a ty wy...agggr...

- Przymknij się- wtrącił wesoło Marlon.

- Zbadaj się.

- Przymkniecie jadaczki?- Spytała wesoło Rebbie.

- Gasimy światełko dzieciaczki...I idziemy lulu- oświadczyłem wyłączając światło.

- Tak ciemno się zrobiło.

- jest noc.

- Zamkniecie się wreszcie?- Spytała zirytowana La Toya- Nie będę wyspana.

- Możesz spać, w salonie na kanapie- wtrącił Jermaine.- My się nie obrazimy.

- Co za dekle.

Przewróciłem oczami, zakrywając uszy poduszką.

- Dobranocka dawno temu się skończył- wtrąciłem.

- No właśnie, więc idź spać.

- próbuje, ale swoim marudzeniem mi w tym przeszkadzasz- popatrzyłem wkurzony na La Toyę. Nagle światło się oświeciło i w progu stanął Joseph.

- Pójdziecie do jasnej cholery spać?

Wszyscy jak jeden mąż pokiwaliśmy głowami.

- nie chce was słyszeć- dodał zgasił światło i wyszedł. Westchnąłem, zamknąłem oczy, po czym starałem się zasnąć. Na szczęście sen przyszedł po kilku minutach.

**

Czas mija nie ubłaganie. Tato uznał, że muzyczne zainteresowanie rodziny zasługuje na poważne potraktowanie. Nim się obejrzałem był grudzień, a my mieliśmy za sobą udziały w trzech konkursach amatorskich. Ciężko ćwiczyliśmy, a Joseph spędzał z nami masę czasu, przez co zaczął zaniedbywać trochę swój zespół The Falcons. Albo ćwiczyliśmy kroki i słowa albo siadaliśmy wszyscy razem w salonie, a tat...A Joe dawał nam wskazówki i uczył techniki gry na gitarze . Nasz dom rozbrzmiewał muzyką. Ostatnio na próbie była u nas babcia, która tak nas zachwalała, że co chwila się zawstydzaliśmy. No, ale nic.

Siedzieliśmy właśnie, na dworze. Chłopacy lepili bałwana, a mi było tak zimno, że trząsłem się z zimna. Uśmiechnąłem się widząc, jak bałwan, którego postanowiliśmy nazwać ' George' stoi już cały...Nie..Nie cały.

- Zaraz wracam- rzuciłem z uśmiechem wchodząc do domu- Mamo.

- Tak Michael.

- Dałabyś mi jedną marchewkę...George musi mieć jakiś nos.

- George?

- Nasz bałwanek- wyjaśniłem z  uśmiechem. Podała mi jedną marchewkę kręcąc rozbawiona głową. Wybiegłem na dwór, - Mam marchewkę- podałem ja Marlonowi.

- No i teraz mamy naszego Georga całego i zdrowego- oświadczył chichocząc.- Wiecie, co sobie przypominam? Jak Joseph kupił gitarę Tito i my zaczęliśmy wymyślać, dla niej imiona.

- ta...

Siedzieliśmy przy stole, przeglądając komiksy. Spojrzałem przez okno. Robiło się coraz to ciemniej. A Josepha nie było. Po minie mamy mogłem się domyślić, ze się nie póki, i że jest zła.

- Współczuje ojcu. Dostanie reprymendę- szepnął Tito.

Usłyszeliśmy odgłos silnika, co znaczyło, ze tata wrócił. Mama stanęła z założonymi na klatce piersiowej rękami, a my z uśmiechem czekaliśmy na jej reprymendę dla ojca.

Gdy drzwi się otworzyły a tato wetknął głowę przez szparę, zobaczyliśmy na jego twarzy szatański uśmieszek. Wszedł do środka.

- Gdzieś był?

- Może reprymendę zostawisz na później a teraz będziemy podziwiać.

- Niby, co mamy podziw...Wielkie nieba- westchnęła, gdy tato za pleców wyjął czerwoną lśniącą gitarę. Byłą przepiękna.

- Jaka ona piękna- wykrzyknęliśmy.

- jest cudowna.

- Cieszy mnie to... A teraz właścicielem gitary jest Tito.

- To dla mnie?

- Dla ciebie...Ale masz ją udostępniać każdemu, kto cię o to poprosi, ale nie masz brać jej do szkoły!

- Dobrze..Jest piękna.

- Teraz należy jej nadąć imię, co Tito? To będzie twoja ukochana- odparł Jermaine. Tito przewrócił oczami.

- O nazwiemy ja Rosie- wtrąciłem wesoło.

Z wspomnień, ocuciło mnie uderzenie w ramię. Potrząsałem głową i dopiero po chwili dotarło do mnie, ze chłopacy, śmieją się jak idioci, robiąc kolejne śnieżki by we mnie rzucić. Zrobiłem śnieżkę i rzuciłem w Jermaine'a po czym wykrzyknąłem:

- Śnieżna Wojna!

"Mimo, że droga życia jest trudna

Raz są wzloty, a raz upadki

Jesteśmy jednością i wszystkim

Jeśli będziemy się trzymać razem

Możemy dokonać wszystkiego"

Hej. No i jest kolejna. Wczoraj napisałem aż siedem rozdziałów. Tyle, że tak planuje...pierwsza część ( I'll Be There) będzie miała 10 części z czego ostatnia będzie podzielona na dwa rozdziały+ epilog, a potem idziemy do następnego rozdziału ' I Wanna Be Where You Are' Em wspominałem na początku, ze dziewczyna o imieniu Kate odmieni życie Michaela, lecz zmieniłem zdanie. Owszem, ona powróci do opowiadania, ale mam trochę inny zamiar co do odmienienia życia Michaela.

No nic..

Przepraszam za błędy.

Pozdrawiam

Mike

Section 4

Siedziałem na parapecie patrząc w rozgwieżdżone niebo. Zamknąłem oczy i starałem się nie rozpłakać, gdy usłyszałem jak Joseph robi z chłopakami próby. Może ma rację? Może powinienem się poddać? Może to nie dla mnie?
Westchnąłem, po czym wstałem z łóżka i skierowałem się w stronę łóżka. Wszedłem pod kołdrę, i zamknąłem oczy. Już prawie zasypiałem, gdy usłyszałem wrzask Josepha. Zamknąłem oczy...Wiedziałem, co będzie później. Zakryłem usta poduszka, ale i tak usłyszałem donośny płacz Marlona. Sam nawet nie wiem, kiedy i ja zacząłem płakać. Z bezsilności... Ze nie umiem się Josephowi postanowić i powiedzieć by dał im i mi spokój. Gdy na niego patrzę...Jest mi niedobrze.
Stoisz przed nim, a on patrzy na ciebie z powagą,  trzymając pas w ręku...
Wzdrygnąłem się się chowając pod kołdrę, gdy usłyszałem kroki. Wyjrzałem za kołdry i zobaczyłem mamę.
- Nie umiesz spać, co?- Zagadnęła siadając na łóżku.
- Coś a raczej ktoś mi to uniemożliwia- oświadczyłem. Usiadłem po turecku- On to robi specjalnie.
- Michael.
- Wie, ze kocham muzykę.
- Jesteś jeszcze taki maleńki.- Pogłaskała mnie po policzku- Nie chce byś dorastał.
- Mamo...Dla ciebie zawszę będę małym synkiem.
- Zgodzę się- uśmiechnęła się- Co kolwiek się stanie będziesz mógł na mnie liczyć.
- A na Joe'go? Czy on w ogóle mnie kocha?
- Michael..
- Odpowiedź...Kocha mnie?
- Kocha.
- To, dlaczego nie chce bym był szczęśliwy? Chce być kimś. Nie chce się poddawać. Chce pokazać tym wszystkim niedowiarka z podwórka, ze Michael Jackson umie osiągnąć sukces...Chce pokazać Josephowi... Ze jestem kimś...Chce by był ze mnie dumny- wyszeptałem spuszczając głowę.
- Michael...
- Tak strasznie chciałbym od niego usłyszeć' Kocham cie synku' albo ' Jestem z ciebie taki dumny'- wytarłem dłonią łzy z policzków- Nie będę się mazał. Faceci nie płaczą.
- Każdy ma prawo popłakać.
- każdy?- Pokiwała głową.- Dlaczego Joe tak mnie traktuje?
- sam nie miał łatwo i nie jest mu łatwo mówić to, co czuje.
- Ja go kocham- oświadczyłem załamującym się głosem- Kocham go...Chociaż nienawidzę za to, ze mnie bije i mnie upokarza...Kocham go, ale nie znam...
- Synku...
- Pójdę już spać- oświadczyłem odwracając się w stronę ściany. Usłyszałem jak mama wzdycha.
- Śpij dobrze...Kocham cię.

- ja ciebie też- szepnąłem wtulając się w poduszkę.

NASTĘPNEGO DNIA:
Siedziałem z  chłopakami, w ogródku. Ja siedziałem załamany na schodach a oni debatowali o tym jak zaczną być sławni...Ile fanek będą mieć. Przewróciłem oczami. Im chodziło tylko o to by uwodzić fanki...Co to ma być? Oni są...Tak jakby jeszcze dziećmi. Może się nie znam, bo mam sześć lat, ale...Chyba...Z resztą.
- Michael, dlaczego milczysz?- Spytał Jermaine.
- A co mam mówić... Słucham, co wy gadacie- chłopacy uśmiechnęli się smutno.
- Zobaczysz kiedyś..
- Skończcie ten temat proszę- powiedziałem smutno. Usłyszałem kroki za sobą. Odwróciłem głowę i zobaczyłem Josepha.
-Emm..- Ugryzłem się w język.
- O czym gadacie- zwrócił się do chłopaków, ignorując mnie. Szczerze...W tej chwili chciałem dać mu w łeb.
- Halo ja też tu jestem!- Zerwałem się z miejsca i podszedłem do nich.
- Widzę.
- A zachowujesz się jakbyś nie widział.
- Nie pyskuj.
- Bo znowu dasz mi taką lekcję, ze się nie podniosę? Proszę bardzo i wiesz, co ci powiem? Mam gdzieś tą sławę...Chce wreszcie...Wiesz, czego bym chciał.
- Nie mam czasu- wyminął mnie.
- Kochającego ojca! Który były ze mnie dumny i czasem pograł w piłkę nożną.
- Michael- upomniał mnie Jermaine.
- Dlaczego mnie nie kochasz? Co ja ci takiego zrobiłem, ze nie umiesz...
- ze nie umiem, co?- Popatrzył na mnie wkurzonym wzrokiem. Przełknąłem ślinę i poczułem jak nogi się pode mną uginają.- Nie nic...Nic..- Dodałem. Joseph mruknął coś pod nosem i wrócił do domu. Popatrzyłem na chłopaków, stłumiłem w sobie płacz, po czym wybiegłem z naszej posesji.
- A ty, dokąd?- Zapytał Jermaine idąc za mną.
- Muszę pomyśleć.
- Nie oddalaj się.
- Wiem- mruknąłem pod nosem kierując się w stronę parku.

Siedziałem na karuzeli patrząc na swoje buty. Nie płakałem. Nie widziałem powodu by znów płakać z jego powodu. On nigdy się nie zmieni. Nigdy nie będę dla niego synem...Chociaż z drugiej strony powinienem go słuchać...Ciężko pracuje byśmy mogli wyżyć. Westchnąłem, po czym wstałem i chciałem iść w drogę powrotną, gdy usłyszałem głos mamy.
- Michael, co tu robisz?- Odwróciłem się, po czym podbiegłem do niej i się wtuliłem.
- Powiedziałem coś złego Josephowi i teraz tego żałuje...Chce go przeprosić, ale boje się, że mi nie wybaczy.
- Chodź...A gdzie chłopacy?
- Nawijają jak to fajnie będzie być sławnym...- Posmutniałem,
- Pogadamy z nim na ten temat.
- Jego odpowiedź ' NIE' on cały czas to powtarza-szepnąłem- Chyba będzie lepiej...
- Chyba nie chcesz zrezygnować? Kto ostatnio mi mówił, ze będzie walczył do końca?
- No ja.
- No ty- poczochrała mnie po włosach, na co się zaśmiałem.- Chodźmy.

Wraz z mamą wszedłem nieśmiało do środka. Rozglądałem się za Josephem. Wiedziałem, że będzie zły, ze nawiałem.'
Zapowiadają się siniaki'
Usłyszałem jego głos z kuchni. Weszliśmy tam z mamą.
- Gdzieś ty się podziewał?- Warknął.
- Przepraszam...Za ucieczkę i za to, co powiedziałem..Nie chciałem- spuściłem głowę.
- Michael- popatrzył na niego- Nie uciekaj więcej.
- Dobrze...Przepraszam...Idę do chłopaków.
***
Kilka dni później, nie byłem już taki załamany z powodu, ze nie będę występował. Cieszyłem się wraz z moimi braćmi. Wiedziałem, ze im się uda. Są świetni w tym, co robią. I jestem dumny, ze jestem ich bratem.
- Michael- do salonu wszedł Joseph.
- tak?- Spytałem niepewnie, ‘ co znowu przeskrobałem?'
- Mogę cię na słówko- przełknąłem nerwowo ślinę, po czym udałem się z nim w stronę kuchni- Katherine ciągle mi mówi, żebym ciebie przesłuchał.
- - Tak wiem mam zapomnieć.
- Na dzisiejszej próbie pokażesz, co potrafisz- popatrzyłem na niego jak na kosmitę.
- na serio?- Pokiwał głową- Serio, serio?

- Serio, serio?
-, Ale na prawdę?
- Przestań zadawać takie głupie pytania, bo zmienię zadnie.
- Przepraszam...Będę grzeczny to ja wracam..- Z uśmiechem an ustach skierowałem się w stronę salonu. Przechodząc przez prób zacząłem skakać, i krzyczeć ' tak. Udało się!'
- A tobie, co?- Spytał Tito.
- Joseph postanowił mnie przesłuchać.
- No wreszcie braciszku wchodzisz do zespołu.
- To się okaże.
- To jest pewne...Nikt nie śpiewa jak ty- wtrącił wesoło Jermaine.
Nagle chłopaki spoważnieli. Odwróciłem się i zobaczyłem w progu Josepha. Pierwszy raz uśmiechnąłem się do niego szczerze i wyszeptałem ' Dziękuje' Przez jego twarz przemknął cień uśmiechu, po czym poszedł.

' Może nie jest taki zły?'

Section 3

Obudziłem się późnym wieczorem, przetarłem zaspane oczy i skrzywiłem się słysząc płacz. Rozejrzałem się dokoła, czekając aż wzrok przyzwyczai się, co ciemności. Zaskoczył mnie jednak fakt, że nikogo nie ma w pokoju.
' Gdzie oni się podziali?'
Zrzuciłem z siebie kołdrę i pomału zszedłem z łóżka, po czym skierowałem się w stronę pokoju zwanego salonem, gdzie mamy większość mebli. Paliło się tam światło. Nie wszedłem do pokoju. Coś kazało mi się zatrzymać i podpowiadałbym uciekał jak najdalej stąd. A płacz Tita, dochodzący z stamtąd przekonywał mnie, ze rozum dobrze mi podpowiada. Chciałem się cofnąć, lecz wtedy rozniósł się gruby, ostry głos.
- Michael!
Przełknąłem głośno ślinę. To głos mojego ojca, a po tonie mogłem rozpoznać, że jest nieźle wkurzony.
- Joseph nie budź go- wyszeptała cicho mama.
- Ma tu przyjść. Powtórzę jedną sprawę po raz ostatni.
Wypuściłem powietrze z ust, po czym udałem się do pokoju z uniesioną głową. Tito leżał na łóżku zapłakany a chłopacy siedzieli w kącie. A Joseph? Stał na środku z pasem w ręku. Poczułem jak nogi robią mi się jak z ołowiu. Szybko usiadłem koło La Toyi nie odżywając się ani słowem. Strasznie się bałem Josepha. Serce waliło mi ze zdwojoną prędkością, i ciężko mi się oddychało. Patrzył na mnie morderczym spojrzeniem, którego nienawidziłem.
- Nie mieszaj się do tego dobrze?- Wyszeptała mi La Toya na ucho. Skinąłem głową, ale już otwierałem usta by coś dodać, gdy: - Dla twojego dobra.
To wystarczyło. Siedziałem skulony na łóżku zerkajac na wkurzonego Josepha.
- Powiem to jeszcze raz. Nie macie prawa dotykać mojej gitary zrozumiano? Czy wam się to podoba czy nie! I tak powinniście cieszyć się, ze pozwalam was słuchać prób naszego zespołu. Nikt nie ma prawa jej dotykać, gdy mnie nie będzie..Tyczy się to wszystkich.
- Powiedziałeś, ze jak ciebie nie będzie to jak będziesz to będziemy mogli?- Zapytał z nadzieją Jermaine. Chciałem dać mu w tej chwili w łeb.
- Nie!- warknął- Bo to nie zabawka, a wy ją tak traktujecie.
- Nie zrobiliśmy tego specjalnie- wtrącił nieśmiało Joseph.- Na prawdę.- Ojciec dokładniej mu się przyjrzał, po czym wyszedł z pokoju. Westchnąłem zamykając oczy, gdy usłyszałem jak wraca.
- Dobrze...Pokaż, co potrafisz.
Tito niepewnie sięgnął po gitarę, nie spuszczając wzroku z ojca. Opanował nerwy i zagrał kilka rytmów, których sam się nauczył. Spojrzałem na tatę. Tego się nie spodziewał. Spojrzałem na braci, który nieśmiało zaczęli śpiewać. Też chciałem, ale bałem się, co powie na to Joseph.
 Patrzył na nich z niedowierzaniem. Najbardziej zaintrygowało to, jak Tito dobrze gra, zawsze był podobny do taty. Gdy Tito skończył, odezwała się mama.
- Czy oni nie są cudowni? Mają dar...Moi zdolni artyści..- Chwaliła nas z entuzjazmem. Poczułem jak pieką mnie policzki...Pomimo iż mama nigdy nie widziała jak śpiewam.
Dla taty stało się jasne, ze ani Tito, ani my nie obchodziliśmy się z jego gitarą jak z zabawką.- Musisz ich przesłuchać- dodała. Ojciec miał nieodgadnięty wyraz twarzy, po czym spojrzał na mnie. Poczułem się nieswojo. Nie lubiłem, gdy tak na mnie patrzył.

Po chwili reszta wróciła do łóżek, a ja nie mogłem. Coraz częściej zadaje sobie pytania czy chłopacy nie mieli racji. Ja piosenkarzem i tancerzem? Do tego najlepszym na świecie? Do tego ja miałbym odmienić świat? I równać się z Jamesem Brownem? To będzie cud jak nie skończę na bezrobociu.
Usłyszałem kroki, więc odwróciłem głowę i zobaczyłem mamę.
- Już późno powinieneś iść spać.
- tak..Już idę- wyszeptałem smutno.
- Michael, co jest?

- Nie umiem spać.
- Chodź- szybko usiadłem jej na kolanach-, Co się dzieje kochanie?
- Chłopcy mają rację...Nigdy nie będę jak James Brown prawda?
- To prawda. James Brown jest jedyny w swoim rodzaju i ty też jesteś...Ty będziesz miliard razy lepszy wiesz- prysnąłem pod nosem, a do oczu napłynęły mi łzy.
- Ja? Takie beztalencie? Nigdy nie znajdę roboty i będę siedział na bezrobociu- mama zaśmiała się- Taka jest prawda..Będę bankrutem..Oo albo będę pchał wózek po ulicach- dodałem, i poczułem jak po moich policzkach spływają łzy. Wtuliłem się w mamę.
- Kochanie, co ty wygadujesz?
- Prawdę- pociągnąłem nosem- Niby, czemu miałoby mi się udać.
- Co z twoimi marzeniami?- Spytała głaszcząc mnie po włosach.
- Marzenia się nie spełniają.
- Bredzisz- zaśmiałem się przez łzy- Kochanie...żeby coś osiągnąć...Trzeba ciężko pracować na to...Ale marzenia się spełniają...Jesteś jeszcze mały...Nie myśl o tym.
- Ale chciałbym być sławny.
- Sława nie jest wcale taka fajna jak się wydaje- oświadczyła.- Zobaczysz kiedyś będziesz cudownym piosenkarzem i tancerzem. Odmienisz świat.
Popatrzyłem na nią z nadzieją.
- Mówisz?
- Obiecuje ci to kochanie- pocałowała mnie w czoło.
- Kocham cię mamusiu...A zaśpiewasz mi?
- A co byś chciał?

- Ain't No Sunshine...

- Ain't no sunshine when she's gone
It's not warm when she's away.
Ain't no sunshine when she's gone
And she's always gone too long anytime she goes away.

Wonder this time where she's gone,
Wonder if she's gone to stay
Ain't no sunshine when she's gone
And this house just ain't no home anytime she goes away...
Poczułem jak powieki robią się coraz to ciężiejsze. Wtuliłem się w nią, a po chwili nie wiedziałem, co się dzieje..Po prostu odpłynąłem.
***
Szykowałem się z mamą do świątyni. Miała iść z nami La Toy'a i Rebbie... A i koleżanka mamy Pani Megan. Ubrałem biała koszulę, czarne spodnie i czarny sweterek.
- Mike jesteś gotowy?
- Tak mamo- podbiegłem do niej- Gdzie dziewczyny?
- Przed domem z panią Megan. Chodź.

Gdy dziewczyny szły wraz z córkami Megan ( Patty i Kate) Och to imię wywołuje uśmiech na moich ustach.
Ja natomiast szedłem grzecznie z mamą za rękę słuchając opowieści pani Megan.
- Mamo?- Zagadnąłem. Spojrzała na mnie.
- Tak synku.
- Dziś zespól taty będzie miał próbę..
- No tak..
- Mogę posłuchać.

- Mike to będzie dość późno.- Westchnąłem.
- A odpowiedz mi..Ty się z tatą' złączyłaś' w szkole- skinęła głową- ale przez powiedziałaś, ze przebyłaś chorobę Hei..Hein..
- Heinego Medina. Tak to prawda. Wiesz..Na początku chodziłam do szkoły, ale gdy zrozumiałam, że już nie dam rady zrezygnowałam.
- To, dlatego tak ważne były dla ciebie szczepienia- pokiwała głową- Ale musisz mieć dużo nieobecności i zaległości.
- Wiem-, westchnęła.
- Jesteś zła, ze musiałaś przebyć tą chorobę?
- Nie, bo gdy połowa ludzi umierała na nią ja wyzdrowiałam. To dar od boga. Pamiętaj Michael w nim zawsze znajdziesz oparcie.
- Ale nigdzie go nie widzę- zaśmiała się.
- bóg jest w wszędzie. Zawsze ci pomoże. Dzięki niemu mam was...
- Bóg to fajna osoba- oświadczyłem z uśmiechem.- Będę pamiętał.
- Jesteśmy na miejscu- oświadczyła La Toya.
***
Wrzesień 1965:
Podczas gdy chłopacy omawiali coś z Josephem, ja siedziałem w pokoju. The Jackson Four...The Jackson Brothers...Co ze mną? Przecież też umiem śpiewać? Czy to znaczy, ze oni będą sławni a ja nie?
Postanowiłem pościelić swoje łóżko...Może będę mógł pomóc mojej mamie. Jednak, gdy usłyszałem muzykę z radia...Nie wytrzymałem muzyka mnie porwała...I zacząłem śpiewać wraz z Jackie'm Wilsonem piosenkę ' Lonely teardrops'
Byłem tak zajęty wywijaniem tyłkiem i wyciem, że nawet nie zauważyłem mamy stojącej w progu z uśmiechem.
- Mama!- Wykrzyknąłem, uśmiechając się nerwowo. Zaczęła klaskać.
- Masz talent.
- Pss...wcale, ze nie- usiadłem na łóżku- To Jermaine go ma...Dlatego jest głównym wokalistą.
- Michael jesteś jeszcze dzieckiem- powiedziała troskliwie.
- Mam siedem lat! Idzie mi ósmy rok!- Oświadczyłem nerwowo.- Nie jestem już taki mały.
- Och Michael- zaśmiała się.- Nie wybije ci tego z główki.
- Zapomnij.
- Pogadam z Josephem jak chcesz- uśmiechnąłem się szeroko i rzuciłem jej na szyję- Udusisz mnie.
- kocham cię- pocałowałem jej policzek- Jesteś cudowna.
- To ty jesteś cudowny...Nie widziałam sześciolatka, który by tak tańczył.
- Uczę się od mojego mentora.
- Och James Brown będzie ci kiedyś oddawał ukłony.
- Przestań...On jest królem.
- Ty też będziesz.
- Jasnowidz- zaśmialiśmy się.
- Jesteś za bardzo rozgadany.
- Mogę się zamknąć.
- Idę robić ten obiad...
- Mogę ci pomóc?
- Śpiewa, tańczy, ścieli łóżka, myje podłogi i chce jeszcze gotować?
- Coś trzeba w życiu robić, co nie?
- Gdyby Tak reszta chciała mi pomagać.
- To stare lenie...Po osiągnięciu wieku dziesięciu lat wchodzi się w tak zwany stan leniwca..
- Kochanie...Ja nie wiem..
- Nic nie biorę..Przysięgam- Mama rozbawiona pokręciła głową.
- A wiesz, ze ten stan leniwca jest strasznie zaraźliwy.
- Tak?
- Tak...Choruje na niego połowa społeczeństwa...Np. nas sąsiad- mama wybuchła śmiechem, podczas gdy ja usiadłem na krześle.- Ja nie zamierzam wpaść w ten stan.
- Ty wolisz być pracoholikiem.
- Chociaż będę miał fajny tyłek nie to, co Tito...Ale nie mów mu nic...Ale dieta by mu nie zaszkodziła.
- Michael, Michael, co ja z tobą mam.
- Kabaret...Nie musisz przypłacać.
- Ręce się załamują.
- Wiesz, co zostanę aktorem.
- To chcesz być piosenkarzem, tancerzem czy aktorem?
- Wszystkim na raz...I chce być kompozytorem, i chce pomagać, i...Chce być pisarzem..I...
- I pokrój marchewkę, ale nie skalecz się.
- Tak jest..No wiec...Kiedyś, gdy będę starszy będę najsławniejszą gwiazdą na świecie.
- Michael, wiesz... Ze im bardziej jest się sławnym tym miej ma się życia prywatnego- oparłem się o rękę.
- Też fakt. To chce być sławny...Ale nie za sławny...99% Na 100- mama pokręciła głową.- Ciekawe jak to jest...Przed tobą morze ludzi a ty śpiewasz...Och...
- Wiesz większość chłopców marzy o jakieś ładnej dziewczynie...A  ty..
- Mamo...Mam sześć lat jak sama zauważyłaś...Nie zamierzam nawijać o tyłku Mary Rose.
- Kogo?- Wzruszyłem ramionami.
- Jermaine i Jackie gadali o niej w nocy, ze ma genialny tyłek i coś tam jeszcze.
- Ja sobie z nimi pogadam.
- Ale nie wiesz tego ode mnie.
- Dobrze...Pokaż jak ci idzie...No no...Kucharzem też byś mógł być.
- O matko i jak tu wybrać jakiś zawód...Chyba jednak zostanę na bezrobociu...
- Michael nie załamuj mnie psychicznie.
- Spokojnie będziesz mieć mnie na karku tylko do trzydziestki...No może trzydzieści pięć..Chyba, że się ożenię... To inna sprawa.
-Ty już o małżeństwie myślisz.
- Tylko tak gadam...

PÓŁ GODZINY PÓŹNIEJ;

Zasiedliśmy wszyscy do obiadu. Obserwowałem bacznie Josepha, co nie uciekło jego uwadze. Zastanawiałem się, dlaczego jest taki surowy. 
- Tato- zacząłem.
- Nie mów do mnie tato...Tylko Joseph- poczułem się tak jakby ktoś wbił mi sztylet prosto w serce. Do oczu napłynęły mi łzy.
- Joseph...A..O czym gadaliście?
- O sprawach zespołu.
- Jak już o tym mowa- mama spojrzała na mnie z uśmiechem- Musiałbyś przesłuchać Michaela.
- Nie ma mowy.
- Dlaczego?- Zapytałem zawiedziony.
- To Jermaine jest głównym wokalistą.
- Ale ja też umiem śpiewać.
- Powiedziałem ci coś.
- Nigdy nie liczysz się z moim zdaniem!
- Uspokójcie się- powiedziała nerwowo mama, widząc jak Joseph zaciska ręce w pięści.
- Nie jestem głody- oświadczyłem odsuwając krzesło i wstając od stołu.
- Masz tu wrócić- warknął.
- Zapomnij- zerwał się. Pobiegłem w stronę pokoju. Niestety zdążył mnie złapać za sweter- Puść mnie!
- Pożałujesz tego, ze pyskujesz!
- Powiedziałem to, co czuje...Dlaczego nie chcesz mnie posłuchać?..Dlaczego nie chcesz dać mi szansy?
- Nie podnoś głosu!
- Nienawidzę cie!

Siedziałem skulony przy ścianie. Moja ' pogadanka' z Josephem skończyła się tym, że oberwałem sznurem od żelazka. Nie miałem siły nawet płakać. Mama błagałaby przestał, ale on nie chciał. Nie rozumiałem go. Powiedziałem mu tylko, co czuje.
Chciałem wstać, lecz nadal czułem okropny ból.
' Będzie kolejna pamiątka'
Westchnąłem ukrywając twarz w dłoniach.
- Michael kochanie- podniosłem głowę i zobaczyłem mamę. Była zapłakana. Ostatkiem sił wstałem i podszedłem do niej.
- Nie płacz mamusiu...Nic mi nie jest.
- Właśnie, ze jest...Powinnam coś zrobić.
- Chciałaś...Nie obwiniaj się...No już...Nie masz płakać- zaśmiała się- Masz być silna...Patrz ja nie płaczę.
- Kocham cię.
- Ja ciebie też. I to nigdy się nie zmieni... A teraz przestań płakać, bo się obrazę.
- Dobrze...Chodź- przytuliła mnie. Skrzywiłem się, bo poczułem okropny ból. Jednak, gdy mama odciągnęła mnie od siebie wysłałem jej uśmiech. Dość sztuczny uśmiech.
- Idę do chłopaków- dodałem, czując, że jestem bliski załamania.- Kocham cię...Nie martw się.
- Zawsze się będę martwic.
- Jestem silny...Nigdy się nie poddam...Co kolwiek się stanie...będę walczył do samego końca.

"Tyl­ko ludzie, w których jest siła wal­ki, są zdol­ni przet­rwać i osiągnąć swój cel. "

Section 2

Siedziałem na łóżku oglądając Jamesa Browna. Mojego idola. Obiecałem sobie, że kiedyś też będę tak tańczył, a jak ja coś obiecam to zawsze dotrzymuje słowa. 
Byłem trochę zaskoczony, że chłopaki nie chcą oglądać TV, zawsze siadaliśmy razem, a teraz rzucili jakąś marną wymówkę i myślą, że im uwierzę, ze odrabiają lekcje. Ich niedoczekanie, nie jestem aż taki naiwny i głupi. W pokoju, którym byli grała muzyka, więc postanowiłem tam zajrzeć. Po cichu zszedłem z łóżka, po czym udałem się w stronę pokoju. Delikatnie uchyliłem drzwi patrząc przez szparę. Na łóżku siedział Tito. Zakryłem usta dłonią. Trzymał gitarę taty, a każdy wie, że to jest ' święty przedmiot' i jeśli on się dowie zostaniemy takie lanie, że tydzień na tyłku nie siądziemy. Jednak musiałem przyznać jedno. Tito ma talent, jeśli chodzi o granie na gitarze. ' Ma to po tacie'.
Każdy, kto spotka Tito, powie, że to wykapany ojciec. Sam się zgodzę z tą tezą. Opierałem się o drzwi, gdy nagle się uchyliły, a ja poleciałem na podłogę. Podniosłem głowę i zobaczyłem, Jermaine'a z założonymi na klatce piersiowej rękoma.
- Mam cię ty mały podsłuchiwaczu.
- Ale Jermaine.. Ja nic nie chciałem zrobić- odparłem wstając z ziemi i otrzepując kolana.- Chce posłuchać jak gracie, czy to coś złego.
- Jesteś za mały.
- Tak a Marlon może tam siedzieć. A jest o rok tylko starszy!- Wykrzyknąłem oburzony.
- No dobra, ale pod jednym warunkiem.
- Spokojnie zamknę swoją piękną buźkę na kłódkę- uśmiechnąłem się szeroko.
- Wchodź.
Wbiegłem do pokoju, po czym usiadłem obok Tita. Tito zaczął grać jakieś dźwięki, a ja nawet nie wiem, kiedy zacząłem nucić jedna z moich ukochanych piosenek James'a Brown'a I Got The Feeling.
: I GOT THE FEELIN'. 
BABY, BABY, I GOT THE FEELIN'.

YOU DON'T KNOW WHAT YOU DO TO ME.

PEOPLE'S HEARTS HEAVY DOWN IN MISERY.


HEY, HEY, HONEY OW. OOH, HEY, OW, 

GOT THE FEELIN' ALL RIGHT.

BABY BABY BABY, BABY BABY BABY, 

BABY BABY BABY, BABY BABY. 


I GOT THE FEELIN', BABY, BABY, 

SOMETIMES I'M UP, SOMETIMES I'M DOWN.

MY HEART AND ARMS ALL AROUND TOWN 

ARE LEVEL WITH THE GROUND.

BABY, I SAID LEVEL WITH THE GROUND.

HEY, BABY, YOU TREAT ME, 

YOU TREAT ME BAD,

OH, NO, I KNOW 

THOUGH YOU DON'T MEAN IT NOW,

SOMETIMES I ROAM 

BUT I'LL BE COMING BACK HOME.

SOMETIMES I SEE MY FEET FLY, 

I JUST DON'T WANT YOU TO SAY, 'BYE BYE'. 


HEY, HEY, HONEY OW. 

OOH, HEY, OW, GOT THE FEELIN' ALL RIGHT.

BABY BABY BABY, BABY BABY BABY, 

BABY BABY BABY, BABY BABY. 


COME ON NOW, COME ON NOW, COME ON NOW.

- Yeah!- Krzyknąłem kończąc nasze małe przedstawienie.
- Nie wiedziałem, że mamy takiego utalentowanego braciszka- odparł Jackie, czochrając mi włosy.
- Jeszcze raz tak zrobisz, a walne cię z poduszki- odparłem, w grobową powagą. Jednak po chwili wszyscy wybuchliśmy śmiechem.
- Jestem ciekaw jak to jest stać na estradzie- odparł Marlon.
- Wszystkie światła padając na ciebie, przed tobą jest ocean ludzi, wszyscy skandują twoje imię, a po chwili porywa cię melodia, i zaczynasz tańczyć jak James Brown- odparłem robiąc piruet, wziąłem miotłem i odparłem: Otwierasz oczy, a ludzie piszczą, i szaleją razem z tobą.
- Mały ma wyobraźnie- zaśmiał się Jackie.
- Taka prawda. Jak będę starszy i będę sławny będę tańczył jak James Brown i Jackie Wilson!
- To marzenia. To się nie spełni Mike.
- Czy zawsze musicie, psuć moje marzenia? Ja wierzę, że uda mi się osiągnąć ten cel. Stanę się najlepszym piosenkarzem, tancerzem, kompozytorem na świecie. Jeszcze wam to pokażę.
- Michael nie rób sobie nadziei.
- A ty sobie rób nadzieję, że nie dam ci w łeb, jeśli się nie zamkniesz- odparłem, po czym wybiegłem z pokoju. Otworzyłem drzwi i wybiegłem na zewnątrz. Przysiadłem na schodku, po czym po prostu się rozpłakałem.

Jak oni nie chcą wierzyć, to proszę bardzo, ale niech nie przebijają mojej bańki z nadzieją. Ja wierze

w marzenia i w moc ich spełniania. Każdy ma prawo marzyć. Przecież to nie jest zakazane.
Spuściłem głowę, zastanawiając się nad wszystkim, gdy nagle usłyszałem czyjś śmiech. Podniosłem głowę, po czym wierzchołkiem dłoni wytarłem oczy, by polepszył mi się wzrok. Wtem zobaczyłem małą dziewczynkę. Jej piłka wypadła na drogę, spojrzałem w bok, w jej stronę jechał samochód. Wybiegła na drogę, i schyliła się po piłeczkę. Nim się zorientowałem, co robię, zerwałem się z schodów, po czym podbiegłem. Złapałem ja za rękę, po czym pociągnąłem na chodnik. Samochód przejechał, a ona stała cała na chodniku nie rozumiejąc, co się takiego wydarzyło. Popatrzyła na mnie swoimi piwnymi oczkami. Popatrzyłem na drugą stronę ulicy, przez drogę przebiegła jej mama.
- Boże Kate, co ty wyprawiasz, co?- Wzięła ją na ręce.
- Poszłam po piłeczkę- odparła smutno.
- Dziękuje ci. Nie wiem... Jak mogę ci się odwdzięczyć- zwróciła się do mnie.
- Niech pani nie dziękuje. Zrobiłem to, co trzeba. Każdy postąpiłby tak samo.
- uwierz, że nie postąpiłby tak. Ile masz lat?
- siedem- odparłem chowając ręce do kieszeni.
- taki mały, a taki odważny. Dziękuje ci jeszcze raz..- Mówiła zapłakana.
- Jak się nazywas?- Zapytała dziewczynka. Uśmiechnąłem się i rzuciłem:

- Michael a ty słońce nazywasz się Kate prawda?
- Tak i mam trzy latka- odparła pokazując na ręce. Zaśmiałem się. Była taka urocza.
- Taka maleńka dziewczynka,..
- jestem ładna?- Zapytała a mnie zamurowało.
- Kate- upominała ją mama. Kate wzruszyła Ramionami.
- Jesteś prześliczna.
- Spotkamy się jeszcze?
- Może dziś w parku o 15- tej. Wtedy mam iść tam z braćmi- odparłem z uśmiechem.
- Dobrze będę czekać. A będziesz moim księciem z bajki?
- A Chcesz?
- Nom.
- Będę o ile ty będziesz moją księżniczką.
- Mamo zostałam księżniczką- zapiszczała. Wybuchłem śmiechem. Z resztą jej mama też. Wtedy usłyszałem dobrze znany mi głos.
- Michael, co ty tu robisz?- Koło mnie pojawiła się moja mama.
- To pani syn?- Spytała mama Kate.
- tak, stało się coś.
- Pani syn uratował życie mojej córce- mama spojrzała na mnie niedowierzająco.
- Naprawdę?
- Miej więcej.
- I został moim księciem- pochwaliła się.- Lubie go.
- Nawet mnie nie znasz.
- Wolę tego nie robić, bo okażesz się nieznośny jak Brad.
- kto to Brad.
- Taki idiota. Myśli, że mi się podoba- odparła, a ja zacząłem chichotać- idiota z niego. Coś mu na dekiel siadło.
- Kate skąd znasz takie słowa?
- Od cioci- oświadczyła dziewczynka- Powiedziała, też, że wujek to zapyziały zgred. I, żeby poszedł na drzewo pompować kokosy, ale nie wiem, co to znaczy.- W jej ustach brzmiało to tak komicznie, że zacząłem śmiać się jak wariat- Buraku nie śmiej się ze mnie.
- teraz burak a co z księciem.
- książę buraków, coś nie pasuje?
- Masz gadane.
- No wiem mam to po mamie.
- a po kim masz urodę?
- Po ni..- Ugryzła się w język. Uśmiechnęła się do mamusi i mruknęła- po mamusi.
- Dobrze, ty mała uciekinierko. Pożegnaj się.
- Już?
- Spotkamy się w parku o 15-stej- pogłaskałem ją po włosach.- Pa Kate, Do widzenia.
- Do widzenia.
Gdy Kate z mamą odeszły, spojrzałem na mamę.
- No co?
- Mój bohater, patrz, co ci kupiłam- odparła a za pleców wyciągnęła fioletowy kapelusz.
- Jest piękny!
- Chodź do domu, bohaterze.
***
Kilka dni później.

Z Kate widziałem się tylko raz, bo okazało się, że nie mieszkają w Gary i wyjechała. Ta mała dziewczynka była najbardziej zaskakującą ' kobietą’, jaką kiedykolwiek poznałem. Oczywiście gadałem tylko o niej i teraz brakowało mi jej gadania ' mój książę buraków' ona jest moją ' księżniczka niezdarą'. Siedziałem na parapecie, patrząc na niebo. Zastanawiałem się, co robi. Dlaczego jedyna dziewczyna, z którą mógłbym się zakolegować musiała wyjechać? Może ma trzy lata, ale ma strasznie cięty język.

Co do chłopaków, nie mam do nich żalu, bo dzięki temu poznałem Katie. Siedzieliśmy teraz w salonie, gdy do domu wrócił tato.
- Patrzcie, co mam- pomachał nam torbą z lukrowanymi pączkami.
- Ja chce.
- Nie, bo ja.
Zerwaliśmy się z miejsca i do niego podbiegliśmy.
- Spokojnie każdy zostanie- odparła mama z uśmiechem. Dostałem swojego poczeka i rzuciłem:
- Pychotka.

Po 15-stu minutach torba została pusta. Ja i moi bracia mamy taki apetyt, że umiemy zjeść nawet dwie torby. Naprawdę. Możemy jeść bez końca. Siedzieliśmy teraz na kanapie, rozłożeni oglądając TV.
- Co wy robicie?
- Odpoczywamy. Jesteśmy zmęczeni- odparł Tito.
- No tak, zapominałam, ze jedzenie pączków to takie męczące zajęcie- powiedziała mama z ironią.- Joseph idziesz z chłopakami do parku.
- Dlaczego?
- Bo tak. Nie będą leżeć do góry brzuchami...
- Nie możesz iść ty?
- A ty możesz nie marudzić. W twoim stanie ruch jest wskazany- dogryzła mu mama.
- Robi się ostro- odparł Marlon szczerząc zęby.
- sama z nimi idziesz.
- Liczę do trzech. Podnieść ten wielki zad i marsz z nimi do parku!- Rozkazała. Tato niechętnie wstał, po czym rzucił:
- Idziemy.
***
Siedzieliśmy na karuzeli w parku. Tato siedział na ławce i rozmawiał z jego przyjacielem, który też przyszedł z swoim synem Jack'iem.
- Nigdy bym nie przypuszczał, że tato tak szybko się ugnie- odparłem.
- Pierwsza zasada, której nauczył mnie tato. NIGDY NIE SPRZECIWIAJ SIĘ KOBIECIE. Potrafią być nieugięte i zawsze mają rację- odparł Jack.
- Nie wiem co dorośli w nich widzą- odparł Jermaine- Jak można całować się z kobietą.
- Fuuuuuujj- wstrząsnąłem się.- Nie wiem. Wolę na razie nie próbować.
- co jest w tym fajnego?- Zapytał Jack.
- Nie wiem, ale sprawdzę- odparł Marlon- Widzicie tą nastolatkę? Poproszę ją najpierw o pocałunek w policzek, a potem w usta.
- jesteś chory- odparłem.
Przyglądałem się się tej scenie z uśmiechem. To było cudowne jak go pogoniła. Wrócił z naburmuszoną miną.
- Marlon... Patrz na mistrza w akcji- odparłem. Wstałem, lecz nie podszedłem od razu do niej. Pomyślałem o czymś smutnym, że do oczu napłynęły mi łzy, po czym zacząłem się rozglądać. Podszedłem bliżej jej ławki udając, że szukam swojej mamy. Dziewczynę to zainteresowało.
- stało się coś?
- Nie widziałaś może takiej pani w sukience w kwiatki.
- A co zgubiłeś mamę?
Pokiwałem głowę a po moich policzkach popłynęły łzy.
- Na pewno się odnajdzie. Pomogę ci jej szukać.
- taka ładna dziewczyna>
- jesteś taki słodki- uśmiechnąłem się nieśmiało, mrugając powiekami. Rozczuliło to ją- Chodź- wzięła mnie na kolana- Jakiś ty słodki i uroczy.

- A przystojny.

- Oczywiście, aż dam ci buziaczka- pocałowała mnie w policzek. Usłyszałem głos Marlona' jak on to zrobił?'
- Mogę wiedzieć jak się nazywasz?- Zapytałem z uśmiechem. ' Jej mój pierwszy podryw okazał się sukcesem. Normalnie podryw roku!'
- Susie, a ty?
- Michael... Tata!
- Gdzie?
- Tam.. Będzie wiedział gdzie jest mama- ucieszyłem się.
- Widzisz, to uciekaj- pocałowała mnie w oba policzki, po czym wypuściła ze swoich obcięć. Pomachałem jej, po czym podbiegłem do taty, gdyż zbieraliśmy się do domu.
- Jak tyś to zrobił.
- Mam urok osobisty. I wiem jak z niego korzystać- odparłem idąc przodem.

***
Kilka tygodni później, wieczorem usłyszałem płacz. Przetarłem zaspane oczy, po czym rozejrzałem się dokoła. Dziś rano stało się coś strasznego. Podczas próby chłopaków pękła jedna ze strun gitary taty. Z strachem odłożyliśmy ją do szafy w nadziei, że pomyśli, że sama się zepsuła.
' Nadzieja matką głupich'- odparła podświadomość.
' Lepiej mieć głupią matkę niż być sierota'- mruknąłem.
Powoli udałem się do pokoju. Jednak nie zszedłem do środka. Wtedy rozniósł się gruby, ostry głos.

- Michael!